Erica van Vugt

/Erica van Vugt

Wintertijd…laat het moment… – door Erica van Vugt

Door |2019-11-02T17:56:58+00:0002/11/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                    Wintertijd... laat het moment... laat het moment bestaan waarin de uren tellen de wind met harde noten de ramen schuurt van een te vroege avond - hoe mooi ook de nacht - die nooit zal wennen zie hoe mooi de nacht laat de sterren vallen het water vermist en alles verdroomt naar overkanten waarin lentes dagen niet te tellen zie hoe zacht hoe licht weer wordt   ©Erica van [...]

vier met mij de woorden – door Erica van Vugt

Door |2019-10-22T17:52:31+00:0022/10/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                          vier met mij de woorden die we maken als het buiten wintert ons hart verstijft van lettergrepen die jou en mij onverstaanbaar laten weten dat doodgaan bij dit leven hoort   kom - vier met mij de woorden laten we alle regels samenvloeien - voel hoe het leven zich niet zomaar laat dichten maar valt of staat bij dat ene woord geluk   ©Erica van Vugt      [...]

wat als de zon niet meer wil schijnen – door Erica van Vugt

Door |2019-09-29T10:09:01+00:0028/09/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                wat als de zon niet meer wil schijnen geen wolken meer langs dromen waaien het zand zijn zachte bruin verliest   wat als de regen niet wil komen bomen in hun blad verdrogen gehoopte sneeuw alleen in spinsels valt van jonge jaren met kaplaarzen te groot   wat als een maan die dooft als kaarsen tevergeefs gebrand op feestelijke dagen omdat het winter is, en kou nooit went   wat als [...]

in zwart bij steen – door Erica van Vugt

Door |2019-09-11T21:59:43+00:0011/09/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                zie hoe wit de wolken krullen hoe blauwe vlagen vliegen over akkers het riet in schaduw wuift - twee reeën de dans ontspringen   laat de dood verdwijnen in leven langs de weidse horizon waar korenbloemen in zomers opnieuw verschijnen   sta in stilte op laat wat was verstenen vergeet wat diepte brengt voel het licht verwaaien warm je met mijn zonneschijn   ©Erica van Vugt           9/09/2019   Wilt u reageren [...]

de liefde schuurt – door Erica van Vugt

Door |2019-08-21T00:02:56+00:0021/08/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                  strak in pak, gebruind door vreemde landen schuif je aan in een verloren straat tussen dijken – water borrel jij de liefde voorbij   je gaat naar huis alleen in een te koele regenjas   en lacht breeduit als je opnieuw de liefde zoekt en zacht voelt schuren   maar je sterft verlaten ergens in een huis waar oud-zijn gaat in stilte de liefde nooit meer bij je - is [...]

aan mijn ziel wordt niets gekocht – door Erica van Vugt

Door |2019-08-14T21:27:45+00:0014/08/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

aan mijn ziel wordt niets gekocht ik zit zo vol geloven in jou, in hem en haar in goden en in hemels zonder hellenstreken in winters die komen gaan en zomers die verfluiten in lentes met een nieuw begin en herfsten vol met kleurenregen waarin ik mij laat verwaaien over de koude grond   maar aan mijn ziel wordt niets gekocht zij is vol tot aan de rand en druppelt levens verder soms als ik de deur ontsluit heel [...]

Leegte – door Erica van Vugt

Door |2019-07-30T22:10:26+00:0030/07/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

  eigen foto                     stil is het buiten vogels zwijgen de zon siddert brandt op mijn huid onder mijn ogen drijft een leegte voorbij van onverschilligheid ergens gedumpt omdat het blijkbaar niemand iets kan schelen of je naar open zee verdwijnt om daar te versmelten tot een brij van kunststof golven waarin je als fles de eeuwigheid lijkt gevonden blijven wij met lege handen achter   © Erica [...]

Kreukelrood – door Erica van Vugt

Door |2019-07-14T11:54:16+00:0014/07/2019|Erica van Vugt, Korte verhalen|

Onverwacht sta ik bij mijn oma in de keuken. Ze kookt voor de hele familie, die morgen aanschuift. Ondertussen vraagt ze al roerend en bakkend of ik nog wat groene kruiden van huilende tranen kan gaan halen om de hoek van de Dorpsstraat. ‘Wat?’ vraag ik verbaasd. Ze kijkt mij aan en zucht: ‘Ja, dat kennen ze in de stad niet. Ga nu maar gewoon dat kruid halen.’ ‘Het zal wel,’ mompel ik nog. Het volgende moment fiets ik [...]

Afscheid (5) – door Erica van Vugt

Door |2019-05-05T15:22:45+00:0005/05/2019|Erica van Vugt, Vervolgverhalen|

Hoofdstuk 5 Annemiek zet flinke stappen. Ze wil gewoon even niet meer horen hoe Claire het allemaal beleeft. Claire moest eens weten, schiet het door haar hoofd. Had ze ook maar niet zo arrogant moeten zijn tijdens die ene paardrijles. ‘Ik ga tennissen’, had Annemiek tijdens het galop geroepen. Haar stem drilde net zo als haar te dikke lijf. Claire had haar er fijntjes op gewezen dat ze wellicht iets te zwaar was om over de gravel te hupsen. [...]

VRIJHEID – door Erica van Vugt

Door |2019-05-05T15:09:13+00:0005/05/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

VRIJHEID twee minuten stilte denken aan een gebroken aarde op gras omringd met oude bomen daar waar ik de vrijheid kan dromen   waar ik stil de doden voel staren van hen die het laatste zonlicht zagen doven daar waar je geen ruis meer hoort waar de vrijheid verder groeit   daar waar wolken oude tranen laten vallen dansen druppels over witte bloesem   het komt goed   © Erica van Vugt        4/05/2019   Wilt u reageren op dit [...]

Wij gebruiken cookies. Wijzig uw cookie-instellingen of klik op ‘Accepteren’ als u verder wilt gaan. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies' om u de beste surfervaring te bieden. Wilt u verder gaan op deze website, wijzig dan uw cookie-instellingen of klik op ‘Accepteren’ om aan te geven dat u akkoord gaat met deze instellingen.

Sluiten