Erica van Vugt

/Erica van Vugt

naar open zee – door Erica van Vugt

Door |2020-05-04T16:22:50+00:0004/05/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

naar open zee   ik zou met je mee willen gaan naar open zee samen duiken samen schuren langs de randen die het leven maken zoals het zou moeten zijn   speels lief omarmend strelend luwte gevend aan elkaar   ik zou met je mee willen gaan naar openheid naar een leven waarin lief, speels, alles wat ons raakt ons zijn regeert en niet de regels niet de onzekerheid die wellicht nooit is te keren   ik wil mij [...]

Mis je – door Erica van Vugt

Door |2020-04-16T19:04:25+00:0016/04/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

1,5 meter is misschien genoeg om van te houden maar is te ver voor een dikke zoen 1,5 meter is de afstand die ik meet als ik een gordijn van tranen voel die mij leren te weerhouden leren weten dat te moeten leven zonder jou 1,5 meter is afstand, safe, dat wel, wat nu als je gewoon ongedwongen wilt zoals wij vroeger konden vriendjes maken, zoenen in de schaduw van de achterdeur bij iemands huis of ergens liggen te [...]

zorg voor elkaar – door Erica van Vugt

Door |2020-03-21T17:18:28+00:0021/03/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

            dood, dat gaan we, maar zoals nu alleen, ergens in witte kamers dat is niet wat je wilt en wat je hoopt dood lijkt de stad te raken toch leeft de boom, de voorjaarsbloem, vogels die het lawaai niet hoeven overstemmen klinken over het beton zingen in het park laat je angst vieren geef de ruimte aan elkaar blijf leven, hopen voor wat er is, de vogel die zingt, een kind met toekomst, [...]

staccato zijn de deuren – door Erica van Vugt

Door |2020-03-15T22:30:01+00:0015/03/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

            staccato zijn de deuren wit wit – wit wit omringd met zwarte banen als noten die de muziek bepalen waarlangs muren vergrijzen de weg die je wandelt in lange gangen wit-wit wit-wit wit waar al die contrastloze jassen de meters maken die jij nodig hebt voor je weg naar buiten weer naar hoe de bomen waaien, de wind de richting blaast waarin druppels regen samen met jou en mij verdampen in hoe alles [...]

de klok tikt – door Eria van Vugt

Door |2020-01-20T22:34:00+00:0020/01/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

de klok tikt… geeft tijd, wat richting de liefde ruist, er is geen tijd, geen richting, maar blijft… altijd gaan op-en-neer heen-en-weer nooit gebonden geen ritme alledaags, het gaat zoals het gaat ook al weet je ook al vergeet je ook al hoop je ook al dacht je ook al… weet je…. dat de klok tikt… geef wat tijd, laat liefde tikken verlies het niet   ©Erica van Vugt               15/01/2020   Wilt u reageren op dit bericht? Gebruik dan [...]

Waar was jij? – door Erica van Vugt

Door |2019-12-12T23:15:30+00:0012/12/2019|Erica van Vugt, Korte verhalen|

Waar was jij? Ik reis op mijn herinnering. Of dat ook de eindbestemming brengt? Niet dat ik niet zou weten. Ieder moment dat ik terugkeer, is het daar zoals het er altijd was. Ik sluit mijn ogen voor wat er toch verandert en hou in gedachten wat bleef. Of dit mijn laatste reis wordt? Ik denk dat nu te weten. Alhoewel, mijn leven heeft al zoveel geschetst zonder dat ik de contouren ervan zag. Toch wil ik daar zijn, [...]

Wintertijd…laat het moment… – door Erica van Vugt

Door |2019-11-02T17:56:58+00:0002/11/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                    Wintertijd... laat het moment... laat het moment bestaan waarin de uren tellen de wind met harde noten de ramen schuurt van een te vroege avond - hoe mooi ook de nacht - die nooit zal wennen zie hoe mooi de nacht laat de sterren vallen het water vermist en alles verdroomt naar overkanten waarin lentes dagen niet te tellen zie hoe zacht hoe licht weer wordt   ©Erica van [...]

vier met mij de woorden – door Erica van Vugt

Door |2019-10-22T17:52:31+00:0022/10/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                          vier met mij de woorden die we maken als het buiten wintert ons hart verstijft van lettergrepen die jou en mij onverstaanbaar laten weten dat doodgaan bij dit leven hoort   kom - vier met mij de woorden laten we alle regels samenvloeien - voel hoe het leven zich niet zomaar laat dichten maar valt of staat bij dat ene woord geluk   ©Erica van Vugt      [...]

wat als de zon niet meer wil schijnen – door Erica van Vugt

Door |2019-09-29T10:09:01+00:0028/09/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                wat als de zon niet meer wil schijnen geen wolken meer langs dromen waaien het zand zijn zachte bruin verliest   wat als de regen niet wil komen bomen in hun blad verdrogen gehoopte sneeuw alleen in spinsels valt van jonge jaren met kaplaarzen te groot   wat als een maan die dooft als kaarsen tevergeefs gebrand op feestelijke dagen omdat het winter is, en kou nooit went   wat als [...]

Wij gebruiken cookies. Wijzig uw cookie-instellingen of klik op ‘Accepteren’ als u verder wilt gaan. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies' om u de beste surfervaring te bieden. Wilt u verder gaan op deze website, wijzig dan uw cookie-instellingen of klik op ‘Accepteren’ om aan te geven dat u akkoord gaat met deze instellingen.

Sluiten