Erica van Vugt

Home/Erica van Vugt

mijn hart klopt voor jou- door Erica van Vugt

Door |2020-08-01T13:06:40+02:0030/07/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

Moe van alle onverschilligheid, volgens mij is de halve mensheid vergeten hoe iedereen stond te klappen voor de zorg... voor het leven... en als het dan toch niet uitmaakt... Na al die maanden zie ik zo nu en dan weer mijn geliefden, mijn ouders, een zus of vriendin, geen omhelzing, geen zoen, afstand... steeds weer. Maar dankzij al die gezellige onverschilligheid lopen we hier in Rotterdam straks allemaal met mondkapjes...maar wat als als ik zonder steeds een stap opzij [...]

ik zou later – door Erica van Vugt

Door |2020-07-09T10:09:46+02:0007/07/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

ik zou later later als ik groot was nog meer houden van wat ik heb gevonden in mijn jeugd tussen de dijken later als ik groot was zou ik wat ik heb gevonden voor altijd houden ergens waar ik ben   © Erica van Vugt       Wilt u reageren op dit bericht? Gebruik dan de optie ‘Geef een reactie’ hieronder. NB Uw mailadres, nodig om de reactie te versturen, wordt niet zichtbaar weergegeven en blijft expliciet alleen [...]

naar open zee – door Erica van Vugt

Door |2020-05-04T16:22:50+02:0004/05/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

naar open zee   ik zou met je mee willen gaan naar open zee samen duiken samen schuren langs de randen die het leven maken zoals het zou moeten zijn   speels lief omarmend strelend luwte gevend aan elkaar   ik zou met je mee willen gaan naar openheid naar een leven waarin lief, speels, alles wat ons raakt ons zijn regeert en niet de regels niet de onzekerheid die wellicht nooit is te keren   ik wil mij [...]

Mis je – door Erica van Vugt

Door |2020-04-16T19:04:25+02:0016/04/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

1,5 meter is misschien genoeg om van te houden maar is te ver voor een dikke zoen 1,5 meter is de afstand die ik meet als ik een gordijn van tranen voel die mij leren te weerhouden leren weten dat te moeten leven zonder jou 1,5 meter is afstand, safe, dat wel, wat nu als je gewoon ongedwongen wilt zoals wij vroeger konden vriendjes maken, zoenen in de schaduw van de achterdeur bij iemands huis of ergens liggen te [...]

zorg voor elkaar – door Erica van Vugt

Door |2020-03-21T17:18:28+01:0021/03/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

            dood, dat gaan we, maar zoals nu alleen, ergens in witte kamers dat is niet wat je wilt en wat je hoopt dood lijkt de stad te raken toch leeft de boom, de voorjaarsbloem, vogels die het lawaai niet hoeven overstemmen klinken over het beton zingen in het park laat je angst vieren geef de ruimte aan elkaar blijf leven, hopen voor wat er is, de vogel die zingt, een kind met toekomst, [...]

staccato zijn de deuren – door Erica van Vugt

Door |2020-03-15T22:30:01+01:0015/03/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

            staccato zijn de deuren wit wit – wit wit omringd met zwarte banen als noten die de muziek bepalen waarlangs muren vergrijzen de weg die je wandelt in lange gangen wit-wit wit-wit wit waar al die contrastloze jassen de meters maken die jij nodig hebt voor je weg naar buiten weer naar hoe de bomen waaien, de wind de richting blaast waarin druppels regen samen met jou en mij verdampen in hoe alles [...]

de klok tikt – door Eria van Vugt

Door |2020-01-20T22:34:00+01:0020/01/2020|Erica van Vugt, Gedichten|

de klok tikt… geeft tijd, wat richting de liefde ruist, er is geen tijd, geen richting, maar blijft… altijd gaan op-en-neer heen-en-weer nooit gebonden geen ritme alledaags, het gaat zoals het gaat ook al weet je ook al vergeet je ook al hoop je ook al dacht je ook al… weet je…. dat de klok tikt… geef wat tijd, laat liefde tikken verlies het niet   ©Erica van Vugt               15/01/2020   Wilt u reageren op dit bericht? Gebruik dan [...]

Waar was jij? – door Erica van Vugt

Door |2019-12-12T23:15:30+01:0012/12/2019|Erica van Vugt, Korte verhalen|

Waar was jij? Ik reis op mijn herinnering. Of dat ook de eindbestemming brengt? Niet dat ik niet zou weten. Ieder moment dat ik terugkeer, is het daar zoals het er altijd was. Ik sluit mijn ogen voor wat er toch verandert en hou in gedachten wat bleef. Of dit mijn laatste reis wordt? Ik denk dat nu te weten. Alhoewel, mijn leven heeft al zoveel geschetst zonder dat ik de contouren ervan zag. Toch wil ik daar zijn, [...]

Wintertijd…laat het moment… – door Erica van Vugt

Door |2019-11-02T17:56:58+01:0002/11/2019|Erica van Vugt, Gedichten|

                    Wintertijd... laat het moment... laat het moment bestaan waarin de uren tellen de wind met harde noten de ramen schuurt van een te vroege avond - hoe mooi ook de nacht - die nooit zal wennen zie hoe mooi de nacht laat de sterren vallen het water vermist en alles verdroomt naar overkanten waarin lentes dagen niet te tellen zie hoe zacht hoe licht weer wordt   ©Erica van [...]

Go to Top