Kreukelrood – door Erica van Vugt

/, Korte verhalen/Kreukelrood – door Erica van Vugt

Kreukelrood – door Erica van Vugt

Onverwacht sta ik bij mijn oma in de keuken. Ze kookt voor de hele familie, die morgen aanschuift. Ondertussen vraagt ze al roerend en bakkend of ik nog wat groene kruiden van huilende tranen kan gaan halen om de hoek van de Dorpsstraat.
‘Wat?’ vraag ik verbaasd.
Ze kijkt mij aan en zucht: ‘Ja, dat kennen ze in de stad niet. Ga nu maar gewoon dat kruid halen.’
‘Het zal wel,’ mompel ik nog.

Het volgende moment fiets ik door het dorp dat ik lang geleden achter mij heb gelaten. Voel de hervormde beklemming wanneer ik stadsrood door de straten wapper. Groet links en rechts wat oude bekenden. Ondertussen kom ik aan bij de winkel waar je blijkbaar dit kruid kunt kopen. Zie van alles bij de verse groenten van het land, maar geen huilende tranen. Aan een dame achter de weegschaal vraag ik of zij dit kruid verkoopt. Er wordt gerommeld in een kastje dat meer thuishoort in een museum dan in deze verschraalde dorpswinkel. Ze overhandigt mij een soort minibanaantjes. Lichtgroen van kleur, stevig, niet veel groter dan mijn pink.
‘Is dat het?’
‘Ja, ja, als je niet in het Jappenkamp hebt gezeten, ken je het ook niet.’
‘Het Jappenkamp, mijn oma?’ denk ik hardop. Ik had geen flauw idee.

Eenmaal weer buiten is er veel drukte voor het anders zo verstilde dijkdorp en ik beland in een kring met opgedirkte bloemenjurken.
‘Het is toch geen speciale feestdag, of zo?’ vraag ik hen.
‘We hebben live-opnamen van Idols. Speciale uitzending over talent in onze streek.’
‘Hier?’
’Ja, goed hé…,’ hoor ik om mij heen.
Ineens voel ik een quizmaster in mij opkomen en vraag of iemand groene kruiden van huilende tranen kent. Niemand. Ik laat ze zien met dezelfde opmerking als de dame in de winkel: ‘Ja, als je het Jappenkamp niet hebt meegemaakt, mijn oma wel.’

Trots loop ik weg en zie wat verder in de straat een grote tent. Nieuwsgierig kijk ik naar binnen. Hier vindt dus ‘Idols op het platteland’ plaats, zo valt er boven de ingang te lezen. Cameramannen zijn druk in de weer. Voorlopig is het podium nog leeg. Overmoedig wandel ik erheen en klim via een gammele trap omhoog. Onverwacht gaan de spotlights aan en sta ik in de schijnwerpers. Daar houd ik dan weer niet van. Zo open en bloot voor een camera. Bovendien tv maakt je er niet mooier op.

Ik probeer nog weg te komen voordat ze gaan draaien, maar daar dienen zich de eerste glitterkandidaten aan. Terwijl zij enigszins valse noten galmen, sluip ik voorzichtig richting de coulissen. Een vreselijk gordijn van feestslingers en verschoten fluwelen lappen. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Een cameraman krijgt mij in zijn vizier en daar gebeurt het. Ik word gefilmd. Al blozend manoeuvreer ik mij naar de uitgang.

Terug bij oma staat de tv aan. Er is geen tijd om vragen te stellen over dat kamp. Direct na het journaal komt het Idols-gebeuren in beeld. Tot mijn schrik verschijn ik al sluipend op het scherm. De cameraman heeft extra op mij ingezoomd. Het beeld wordt groter en groter. Mijn gezicht en verkrampte lach vullen het hele scherm.
De net aangekomen familie kijkt aandachtig mee en ik schrik van mijn kapsel.
‘Wat zie ik er woest uit…. Ik word toch niet kaal? Er lijken hele happen uit,’ zucht ik net iets te hard.
‘Je zou toch weer hier naar de kapper moeten gaan, veel beter,’ zegt een kritische tante. ‘Trouwens er mogen ook wel wat kilootjes af.’
Oma sust: ‘Ach het is maar tv, dat is nooit zoals het is.’

Dan schrik ik wakker. Wat een idiote droom. Mijn oma is al heel lang dood en gisteren ben ik nog bij de kapper geweest. Ik ga naar de badkamer en kijk in de spiegel. Gelukkig geen kale plekken en de weegschaal is ook vriendelijk. Wel zien mijn wangen kreukelrood van de diepe slaap. Ik knijp er voor de zekerheid even in en mompel tegen mijn spiegelbeeld: ‘Ja, je bent er weer, ook een goedemorgen.’

 

© Erica van Vugt          13/07/2019

 

 

Wilt u reageren op dit bericht? Gebruik dan de optie ‘Geef een reactie’ hieronder.

NB
Uw mailadres, nodig om de reactie te versturen, wordt niet zichtbaar weergegeven en blijft expliciet alleen bekend bij het Nederlands Blog Initiatief. Hierop is de Algemene Verordening Gegevensbescherming van toepassing.

Uw reactie wordt niet direct weergegeven; deze wordt eerst beoordeeld door het Nederlands Blog Initiatief.

 

 

 

Door |2019-07-14T11:54:16+00:0014/07/2019|Erica van Vugt, Korte verhalen|0 Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Wij gebruiken cookies. Wijzig uw cookie-instellingen of klik op ‘Accepteren’ als u verder wilt gaan. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies' om u de beste surfervaring te bieden. Wilt u verder gaan op deze website, wijzig dan uw cookie-instellingen of klik op ‘Accepteren’ om aan te geven dat u akkoord gaat met deze instellingen.

Sluiten